In mijn begeleiding van jongeren werkte ik zoals iedere week met L, 14 jaar. Ze moest al weken een gedicht schrijven voor Nederlands en had last van uitstelgedrag. Ze begreep de opdracht niet en nog argumenten om er niet aan te beginnen. De motivatie was ver zoek. Een patroon dat heel herkenbaar is bij hoogbegaafden. Ik vroeg haar ’s ochtends hoe het zou voelen, mocht ze op het einde van de dag haar gedicht ingeleverd hebben bij de leraar. Ze kon de gevoelens helder beschrijven en samen zochten we naar wat er nodig was om dit doel te bereiken. Ze koos voor het bewust inschakelen van de startknop (executieve functie taakinitiatie) en om de bijhorende gevoelens te aanvaarden. In de loop van de namiddag kwam ze naar me toe – ik begeleidde op dat moment een andere groep – en ze vroeg me of ik kon helpen bij het kiezen van een titel voor haar gedicht. L. had zich ertoe aangezet om te starten aan de opdracht. De gevoelens van trotsvierden we samen. En haar gedicht? Ze vroeg of ik het goed vond? En of…
Ik mocht het delen. Wat een veelzeggende boodschap, hè! I love the job!
Wist je dat hoogbegaafde meisjes nog vaker kameleongedrag vertonen dan jongens? Ze weten heel goed verborgen te houden wat er diep van binnen leeft. Ze verdwalen in normen van de gemiddelde groep. Hoe hoger de intelligentie, hoe meer ze zich gaan aanpassen aan de omgeving. Voor de omgeving is dit moeilijk om te doorprikken. Het zijn doorgaans de ouders die het snelst aanvoelen dat er iets niet klopt. Ze herkennen het spontane kind van weleer niet meer. Pas als je als coach/leraar in verbinding kan gaan vanuit een authentieke relatie, kan je de maskers doen vallen. Dit vraagt geduld en tijd, voor zowel jongere als coach/leraar.
