Tijdens een nieuw intakegesprek meldde een mama zich radeloos aan voor haar 7-jarige dochter. Het meisje vertoont stilaan al schoolmoeheid en laat – enkel op school – ASS-kenmerken zien. Het CLB werd geraadpleegd en er werd doorverwezen naar een praktijk voor verdere diagnose. Ouders zijn echter helemaal niet overtuigd van het ASS-luik bij hun dochter. Mama heeft zelf ervaring als juf in het buitengewoon onderwijs type 9 (ASS). Ik adviseerde om eerst een schooloverleg in te plannen en de schoolse context meer te gaan aanpassen aan de educatieve noden van het kind. Ik heb een sterk vermoeden dat de ASS-symptomen met enkele ingrepen drastisch kunnen verminderen of wegvallen. Volgens onderzoek betreft het in de meeste gevallen inderdaad om misdiagnoses te gaan. Stel dat de schoolse aanpassingen niet lukken, dan is het verkennen door middel van verdere diagnosestelling nog een optie. Jammer dat zulke diagnoses vaak een stigma achterlaten en wordt daarbij de identiteitsontwikkeling van het kind vaak belemmerd.
Erbij horen: de vragen die we te weinig stellen
Een kind kan vrienden hebben, meespelen op de speelplaats en sociaal prima functioneren en zich toch alleen voelen. Bij hoogbegaafde kinderen vertelt de vraag “Heeft hij/zij vriendjes?” daarom lang niet altijd het hele verhaal. Soms zit het verschil tussen erbij zijn...
